SolverLoop

Kontrakt

Karty

Klikaj karty, żeby wypełnić rękę

Założenia o obronie

Stół

Analiza

Opcje
Rozkłady

Błąd próby (±) mniejszy o ok. 30% niż przy 256, za to liczenie trwa mniej więcej dwa razy dłużej.

Długość analizy

Dłuższa analiza pomaga tylko wtedy, gdy tabela pisze „αμ na N decyzje w przód” — pozwala policzyć rozdanie do końca. Nie zmniejsza błędu próby (±): na to jest więcej rozkładów.

Punktacja

Obie strony przed partią. Ile karta kosztuje średnio wobec najlepszej, rozkład po rozkładzie — z nadróbkami i liczbą wpadek. Nic nie liczy się od nowa.

Jak czytać te liczby

„Wychodzi” liczy αμ. Rozgrywający musi zagrać tę samą kartę we wszystkich rozkładach, których nie potrafi odróżnić — do końca rozdania, bez zaglądania w karty. Kolumna DD to stary wynik double dummy na tych samych rozkładach, a podgląd — ile z niego brało się z zaglądania.

Przykład: dziewięć kart bez damy. Double dummy daje każdej karcie, która czeka, około 76%, bo w każdym rozkładzie „wie”, gdzie jest dama. αμ daje jej tyle, ile samo zgadnięcie: około 52–55%, jak zagraniu króla od razu.

IMP (Opcje → Punktacja → Koszt w IMP) — ile karta kosztuje średnio wobec najlepszej, obie strony przed partią. W każdym rozkładzie obie karty dostają zapis — z nadróbkami i liczbą wpadek — a różnica idzie na IMP-y; potem średnia. W 3BA ugrana wobec bez jednej to 450 pkt = 10 IMP, nadróbka to 1 IMP, bez jednej wobec bez dwóch 2 IMP. Plus przy karcie: daje więcej niż najlepsza, np. częściej nadróbkę. Lewy liczą się tak: rozgrywający gra planem αμ, dopóki kontrakt się nie rozstrzygnie, a potem obie strony grają double dummy — nadróbki po zrobionym kontrakcie i wpadki po przegranym są więc trochę optymistyczne. Plan gra o kontrakt, nie o nadróbki: gdy kontrakt jest pewny, karty równe dla kontraktu potrafią różnić się przypadkiem o ±0,1 IMP.

Resztkowy optymizm próby. Plan jest wybierany na tych samych rozkładach, na których jest liczony, więc w małych grupach rozkładów potrafi trafić przypadkiem. W prostej kombinacji to 1–3 pkt; w rozdaniu z wieloma decyzjami (przebitki, kilka kolorów) bywa więcej — w jednym sprawdzonym szlemiku tabela dawała ♦A 74%, a te same odpowiedzi obrony, każda policzona osobno na pełnej próbie, 66%. Gdy rozdanie jest zbyt złożone, by policzyć je do końca w limicie czasu, αμ patrzy tylko kilka decyzji w przód (status to pokazuje), a dalej używa double dummy.

Teraz to szansa kontraktu w tej chwili — po tym, co już widać na stole, przy najlepszej dalszej grze. Lepiej niż „teraz” już się nie da.

Linia od startu to szansa, że ta linia wyjdzie, liczona od wistu. Rozkłady dzielą się na scenariusze: te, w których obrona zagrała to, co widać przy stole, i grupy, w których zrobiła coś innego, co rozgrywający by zauważył — nadbiła, pokazała renons, dołożyła honor. Linia od startu = suma po scenariuszach: część rozkładów × szansa w tym scenariuszu. Szansa w scenariuszu liczy się na jego własnych rozkładach — tych samych, na których cała linia — grając dalej najlepiej od miejsca, w którym się zaczyna; dlatego udziały dają 100%, a suma wkładów to dokładnie linia. Karta „np. ♣2” przy scenariuszu tylko pokazuje, jak wygląda — żadna liczba od niej nie zależy. „Teraz” liczy się osobno, na rozkładach zgodnych z tym, co widać, więc może różnić się od szansy „jak przy stole”. Rozbicie widać pod „Skąd bierze się szansa linii”.

Dlatego „od startu” bywa wyższe niż „teraz”. Plan „najpierw zrzutka, potem impas” ma od startu około 75%. Gdy zrzutka nie wyszła, teraz zostaje 50% — ale ta sytuacja zdarza się tylko w połowie rozkładów; w drugiej połowie linia wyszła wcześniej: 50% × 100% + 50% × 50% = 75%.

Małe blotki się nie liczą. Rozkład zostaje przy linii, jeśli obrońca dołożył kartę, która dla rozgrywającego znaczy to samo — np. ♣4 zamiast ♣9, gdy między nimi jest tylko karta dziadka, która i tak nie weźmie lewy. Znaczenie mają karty rozgrywającego, które mogą jeszcze wziąć lewę (w atu każda), i karty ręki, która jeszcze gra do tej lewy.

Lewa po lewie. „Zgodne” — jaka część rozkładów wygląda do tej chwili tak jak ta rozgrywka. „Teraz” przy lewie — szansa po jej zakończeniu, tak jak policzyłaby ją tabela. Przy lewie widać też grupy, które w niej odeszły od linii: ich część rozkładów i szansę na ich rozkładach.

Małe scenariusze. Szansa scenariusza z kilku rozkładów bywa optymistyczna (plan dobiera się do tych samych rozkładów, na których jest oceniany), ale do sumy trafia pomnożona przez jego mały udział. Z deepthinkiem linia bywa liczona na mniejszej liczbie rozkładów niż zamówiona — wtedy przy wyniku jest „na N z M rozkładów”. Żeby ocenić decyzję, zapisz linię i porównaj ją z inną linią tego samego rozdania.

Linie tego rozdania. Zapisane linie tego samego rozdania (te same ręce, wist i założenia) dzielą te same rozkłady na scenariusze, a wspólne pozycje mają tę samą szansę, więc ich „od startu” można porównywać wprost.

Równorzędne karty (np. AK, albo J i 9, gdy dziesiątka już wyszła) są pokazane w jednym wierszu — dają dokładnie ten sam wynik w każdym rozkładzie.

Obrona gra double dummy — w przeszukiwaniu obrońcy znają wszystkie karty, a zwody i falscarding nie dostają żadnego kredytu.

Wnioski z kart obrony (blok „Wnioski” w założeniach) ważą rozkłady tym, jak prawdopodobne jest, że obrońca z tą ręką zagrałby dokładnie to, co widać. Wist — według systemu wistów i zaznaczonych preferencji. Dokładanie do koloru rozgrywającego jednego z równych honorów — losowo spośród nich (ograniczony wybór). Trzecia ręka bije najniższą z równych. Wyjście w nowy kolor — według systemu, w kolor już grany — najwyższym z równych honorów. Od konwencji obrona odstępuje w 10% przypadków. Blotki i zrzutki (sygnały) oraz honor dołożony pod cudzą lewę na razie nic nie mówią. „Zostaje X%” przy wniosku to część wagi rozkładów, która po nim zostaje.

Deepthink (blok „Deepthink” w założeniach, BETA) ocenia każdą kartę obrońcy po wiście jego oczami: z ręką, którą daje mu dany układ, z dziadkiem i zagranymi kartami, a partnera i rozgrywającego tak, jak sobie ich wyobraża — partnera według założeń, rozgrywającego według „Rozgrywający oczami obrońców”. W każdym takim świecie double dummy liczy każdą kartę, którą mógł zagrać. Układ odpada, jeśli obrońca miał kartę wyraźnie lepszą od zagranej: bijącą kontrakt w co najmniej 25 pkt proc. więcej światów albo lepszą w co najmniej 10% z nich i prawie nigdy gorszą. Gdy o wynik kontraktu już nie chodzi, liczą się lewy: niezagrana wysoka karta, która wzięłaby więcej lew, też jest błędem. Wistu, dokładania samymi blotkami i zrzutek deepthink nie ocenia (to sygnały). Rozgrywający gra w tych światach double dummy, więc zagrania, które dają mu okazję do pomyłki, nie dostają premii. Błąd, który obrona popełniłaby w każdym układzie, niczego nie wyklucza. „Co odrzucił deepthink” mówi, które karty i ile układów odpadło, a tabela — jaką część wylosowanych układów deepthink zostawia.

Sprawdź z żywym rozgrywającym (przycisk w bloku Deepthink) liczy tabelę jeszcze raz, dłużej (minuty): decyzje obrony, przy których double dummy nie widział różnicy między zagraną kartą a wyższą kartą obrońcy, są rozgrywane do końca przeciw rozgrywającemu, który nie widzi kart obrońców — w każdej decyzji losuje układy zgodne z tym, co widział, i gra kartę, która najczęściej realizuje kontrakt (jak klasyczne programy). Taki rozgrywający może zgadnąć źle, więc obrona, która daje mu okazję do pomyłki, dostaje to, na co zasługuje. Obrońcy w tych rozgrywkach nadal grają double dummy. Lista mówi też, co wraca: karty, które double dummy uznawał za błąd, a wobec żywego rozgrywającego są dobrą obroną. Niewielka przewaga innej karty na kilkunastu światach nie jest dowodem błędu: błąd musi przejść test znaków, decyzja na granicy dostaje więcej światów, a gdy i to nie rozstrzyga — jest „bez rozstrzygnięcia” i nic nie odpada. Brak oceny (koniec czasu) też nic nie wyklucza — lista mówi, gdzie ocena jest niepełna.

Przykład: dziewięć kart bez damy i waleta, E daje damę pod asa. Bez wniosków singiel damy i DW są prawie równie prawdopodobne i tabela woli zrzutkę; z ograniczonym wyborem DW waży połowę i impas wygrywa mniej więcej 2:1 (ok. 64% wobec 36%).

Dokładność zależy od założeń, które podasz o rękach obrony. „N układów pasuje do założeń” to liczba wszystkich rozkładów zgodnych z nimi i z zagranymi kartami — nie próbka. Gdy jest ich nie więcej niż próba (128 albo 256), tabela liczy każdy dokładnie raz: status pisze „wszystkie 22 rozkłady”, a błąd próby (±) znika. Mocne założenia (dokładne długości, wszystkie punkty u jednego obrońcy) potrafią pod koniec rozdania zostawić kilkanaście rozkładów — wtedy wynik 0 albo 100% jest prawdziwy dla tych założeń.

Dodaj do ekranu początkowego

Na iPhonie i iPadzie instalację uruchamia przeglądarka, nie strona.

  1. Stuknij Udostępnij, czyli kwadrat ze strzałką w górę. W nowszym iOS jest pod ⋯ obok paska adresu.
  2. Przewiń listę w dół i wybierz Do ekranu początkowego.
  3. Stuknij Dodaj. Jeśli pojawi się przełącznik „Otwórz jako aplikację internetową”, zostaw go włączonego.

Po pierwszym uruchomieniu z ikony trzeba zalogować się jeszcze raz: iPhone trzyma dane zainstalowanej aplikacji osobno od Safari.

Wklej rozdanie

Wczytuje cztery ręce, kontrakt, założenia i rozgrywkę. Tryb zostaje ten sam: w single dummy ręce obrony są ukryte, ale czekają na przełączenie na double dummy.

Zapisz linię

Zapisz pozycję