„Wychodzi” liczy αμ. Rozgrywający musi zagrać tę samą kartę we wszystkich rozkładach, których nie potrafi odróżnić — do końca rozdania, bez zaglądania w karty. Kolumna DD to stary wynik double dummy na tych samych rozkładach, a podgląd — ile z niego brało się z zaglądania.

Przykład: dziewięć kart bez damy. Double dummy daje każdej karcie, która czeka, około 76%, bo w każdym rozkładzie „wie”, gdzie jest dama. αμ daje jej tyle, ile samo zgadnięcie: około 52–55%, jak zagraniu króla od razu.

Resztkowy optymizm próby. Plan jest wybierany na tych samych rozkładach, na których jest liczony, więc w małych grupach rozkładów potrafi trafić przypadkiem. W prostej kombinacji to 1–3 pkt; w rozdaniu z wieloma decyzjami (przebitki, kilka kolorów) bywa więcej — w jednym sprawdzonym szlemiku tabela dawała ♦A 74%, a te same odpowiedzi obrony, każda policzona osobno na pełnej próbie, 66%. Gdy rozdanie jest zbyt złożone, by policzyć je do końca w limicie czasu, αμ patrzy tylko kilka decyzji w przód (status to pokazuje), a dalej używa double dummy.

Teraz to szansa kontraktu w tej chwili — po tym, co już widać na stole, przy najlepszej dalszej grze. Lepiej niż „teraz” już się nie da.

Linia od startu to szansa, że ta linia wyjdzie, liczona od wistu. Rozkłady dzielą się na scenariusze: te, w których obrona zagrała to, co widać przy stole, i grupy, w których zrobiła coś innego, co rozgrywający by zauważył — nadbiła, pokazała renons, dołożyła honor. Linia od startu = suma po scenariuszach: część rozkładów × szansa w tym scenariuszu, a szansa w scenariuszu to liczba, którą pokazałaby tabela w pozycji, w której się on zaczyna. Dla scenariusza „jak przy stole” to jest właśnie „Teraz”. Rozbicie widać pod „Skąd bierze się szansa linii”.

Dlatego „od startu” bywa wyższe niż „teraz”. Plan „najpierw zrzutka, potem impas” ma od startu około 75%. Gdy zrzutka nie wyszła, teraz zostaje 50% — ale ta sytuacja zdarza się tylko w połowie rozkładów; w drugiej połowie linia wyszła wcześniej: 50% × 100% + 50% × 50% = 75%.

Małe blotki się nie liczą. Rozkład zostaje przy linii, jeśli obrońca dołożył kartę, która dla rozgrywającego znaczy to samo — np. ♣4 zamiast ♣9, gdy między nimi jest tylko karta dziadka, która i tak nie weźmie lewy. Znaczenie mają karty rozgrywającego, które mogą jeszcze wziąć lewę (w atu każda), i karty ręki, która jeszcze gra do tej lewy.

Lewa po lewie. „Zgodne” — jaka część rozkładów wygląda do tej chwili tak jak ta rozgrywka. „Teraz” przy lewie — szansa po jej zakończeniu, tak jak policzyłaby ją tabela. Przy lewie widać też grupy, które w niej odeszły od linii: ich część rozkładów i szansę w pozycji, którą stworzyły („≈” — grupa mała, szacunek).

Dlaczego linia od startu bywa niższa niż tabela na początku. Linia liczy każdy scenariusz osobno, na pełnej próbie, więc jest ostrożniejsza niż jedno przeszukiwanie tabeli. Różnica między „od startu” a tabelą z 1. lewy to więc nie tylko koszt Twoich decyzji. Żeby ocenić decyzję, zapisz linię i porównaj ją z inną linią tego samego rozdania.

Linie tego rozdania. Zapisane linie tego samego rozdania (te same ręce, wist i założenia) dzielą te same rozkłady na scenariusze, a wspólne pozycje mają tę samą szansę, więc ich „od startu” można porównywać wprost.

Równorzędne karty (np. AK, albo J i 9, gdy dziesiątka już wyszła) są pokazane w jednym wierszu — dają dokładnie ten sam wynik w każdym rozkładzie.

Obrona gra double dummy — zwody i falscarding nie dostają żadnego kredytu, a wist jest dany z góry.

Dokładność zależy od założeń, które podasz o rękach obrony.